Van Belfast naar Ballycastle

Dinsdag varen we eerst naar Bangor om te tanken. Daarna door naar Glenarm, langs Blackhead, de Gobbins (steile rotsen met grote holen erin), en de eilanden Muck en de Maidens. We vertrekken met een dubbel rif in het grootzeil, maar uit de buien komen zulke vlagen dat we uiteindelijk ook de stormfok zetten. Handig dat die nu op een rolreefsysteem zit!!

De hele Antrim kust is een AONB oftewel een Area of Outstanding Natural Beauty, o.a. vanwege zijn glens: lange, diepe valleien in de ijstijd uitgesleten door een gletsjer waar meestal een riviertje doorheen loopt. Glenarm betekent dan ook Glen of the Army. We wandelen door het dorp (een paar straatjes, twee pubs, één winkeltje, een kasteel, en ook nog een vrij bekende goud-en zilversmid), en door het Glenarm forest, waar een van de glens in de Glenarm rivier uitkomt.

Fair Head

Woensdag vertrekken we heel vroeg naar Ballycastle om bij Fair Head (het meest noord-oostelijke headland van Ierland) en in de Rathlin Sound dood tij te hebben. Maar we zijn te vroeg, en klokken uiteindelijk nog 9.5 knoop aan snelheid, dus zo’n 5 knopen stroom mee. Het is een prachtige (maar koude) morgen, en we hebben schitterend zicht op Fair Head met zijn basaltkolommen en Rathlin Island aan de Ierse kant, op Kintyre, Sanda en Islay aan de Schotse kant.

Marconi's cottage

Ballycastle heeft een niet al te grote haven, maar is een goed geconserveerd kustplaatsje. 's Middags op de fiets langs de kustweg naar Marconi’s cottage, waar Marconi eind 19e eeuw zijn beroemde draadloze transmissie experimenten uitvoerde.

zicht op de Causeway Coast

Onze fietstocht naar het westen langs de Antrim Causeway Coast is prachtig, maar vrij slopend. We zien de touwbrug naar Carrick-a-Rede eiland uit de verte, maar gaan er niet over. Te toeristisch. Wel dalen we af naar Kinbane Head met een kasteelruine en interessante rotsformaties: kalk aan de onderkant, daarboven basalt.

Kinbane castle

Het weer schijnt dit seizoen vrij hopeloos te zijn: veel storm en regen, en te koud. We mopperen echter tot nu toe nog niet. Het is niet mooi, maar we kunnen genoeg ondernemen.

Weer terug in Belfast

Maandag 29 juni vliegen we weer terug naar Belfast. Dinsdag verhuizen we als gepland van Abercorn Basin naar York Dock, waar we drie boten dik komen te liggen. Geen faciliteiten. Om in de marina te komen kunnen we gebruik maken van een watertaxi. Vanaf woensdag beginnen de Tall Ships binnen te komen.

Tegenover ons liggen o.a. de Alexander von Humboldt, de Tecla en de Maybe. Rond de dokken waar de schepen liggen is van alles te doen: eet- en drinkkraampjes, live muziek, kermis, spelletjes, straattheater enzovoort. Bij prima weersomstandigheden lopen we er rond, met vele duizenden anderen, en bezoeken een aantal schepen.



Zaterdag gaan we met de wandelgroep van Betty en Robin 's morgens naar Carnfunnock Country Park, en na de lunch naar de vuurtoren Blackhead. In de baai waar we lopen lag vroeger een haven.

Aan de tuinen en bomen is te zien dat hier een tropisch microklimaatje heerst.’s Avonds zien we vanaf de boot het afsluitende vuurwerk. Prachtig schouwspel dat je dwars door de masten heen kan gadeslaan.Bij de (boot)buren zijn wat feestjes gaande!
Na de Parade of Sails op zondag keren we terug naar Abercorn Basin. Weer lekker rustig in ons eentje aan het ponton.

Als het weer een beetje meezit, gaan we dinsdag richting Glenarm, iets ten noorden van Larne.

Belfast

Maandag met heel aardig weer op de fiets over de autovrije Comber greenway naar Dundonald om bij Down marine een reserve AIS-ontvanger te bestellen. Een piepklein winkeltje waar Kirk in de chaos van opgestapelde spullen feilloos de weg kan vinden. Daarna door naar Comber.




Omdat de Aquanav computer het weer eens heeft begeven, en in relatie daarmee ook de AIT2000 (AIS-ontvanger en zender), fietsen we dinsdagmorgen in de stortregen naar Belfast Computer Repair. Wie weet of die er iets mee kunnen!! ‘s Middags een bezoekje aan het Harbour Commissioner’s Office, de oude droogdokken, en de voormalige zeeliedenbuurt. Later die week nog op de fiets naar Lisburn, met bezoek aan het Irish Linen Centre, en over het Lagan Tow Path terug. We volgen de bordjes naar de Giant's Ring, maar kunnen hem niet vinden. Van Betty horen we later hoe je er kunt komen, en wat er eigenlijk te zien is. Doen we nog eens in de herkansing.

Zaterdag worden we door Betty en Robin opgehaald en gaan we toch nog met een hele groep wandelen in de Mourne Mountains. Ruige wandeling met prachtig weer en mooi zicht op Carlingford Lough. Barbecue na afloop.







Het weer is nog steeds enorm wisselvallig, met blauwe luchten, felle buien, en vooral `blustery winds`. Hard en vlagerig dus, en absoluut geen zeilweer. Maar we hoeven hier nu toch niet meer weg, want donderdag vliegen we terug naar huis i.v.m. de te verwachten voortijdige geboorte van het derde kleinkind. Hopen als alles goed gaat later dit jaar de reis weer voort te zetten.

Terug in Bangor

Niet alleen de haven en omgeving, maar ook het weer is weer als vanouds. Erg wisselvallig, met regen, veel wind, maar ook prachtige blauwe luchten. Daarbij, met een noordelijke stroming, gruwelijk koud. Zaterdag een diner met Steve en Claire (onze bootburen), Betty (sailing journalist) en haar man Robin, in de prachtige Royal Ulster Yacht Club. De sfeer was heel wat minder “formal” dan we vooraf vreesden.

Donderdag een aantal uren gevaren op Belfast Lough om de boot, en alles wat we veranderd hebben aan de zeilvoering, uit te testen. Liep allemaal lekker, en het weer was goed te doen. Zaterdag zouden we met Betty en Robin, en een aantal mensen van de parish church, meegaan op een wandeling in de prachtige Mourne Mountains. Vanwege het te verwachten slechte weer werd dat een week uitgesteld. Dus besloten we te verkassen naar Belfast marina, 2 uur varen verder. Voorlopig zijn de weersvooruitzichten toch zo dat vertoeven in een stad de beste optie lijkt. Bovendien is Belfast marina ontzettend goed geoutilleerd, heel beschut, vlak bij het centrum, en meer dan de helft goedkoper dan Bangor. Maar zien wanneer we naar het noorden van Ierland vertrekken.

Van Belfast naar Bangor, eindpunt van deze reis

Om nog even terug te komen op Belfast: misschien niet per definitie een mooie stad, maar wel een stad waar veel te bekijken en te beleven valt. Naast de City Hall, de Linen Library, het Ulster museum, Edwardiaanse en Victoriaanse, maar ook Art Nouveau-gebouwen, ook veel dat nog herinnert aan de zogenaamde "Troubles" van de tweede helft van de 20e eeuw. Een Peacewall die op verschillende plaatsen in Oost- en Belfast te zien is. Gebouwd rond 1969 na de ergste rellen, en bedoeld om zo veel mogelijk protestantse, unionistische (willen bij de UK blijven) en katholieke, nationalistische (willen deel uitmaken van de republiek Ierland) wijken te scheiden. Er tussen zware metalen deuren die straten kunnen afsluiten. Overal muurschilderingen die herinneren aan het geweld en de UDA, de Ulster Defence Association, en de UVF, de Ulster Volunteer Force.

In Oost-Belfast fietsten we in een naargeestige, duidelijk unionistische wijk waar zo ongeveer huis aan huis gevlagd werd, en de muren vol nare graffiti stonden. Willem van Oranje wordt openlijk vereerd. Verder zijn de meeste politie-auto's die je ziet nog volledig bepantserd. En regelmatig stuit je hier in Noord-Ierland op een optocht van de een of andere organisatie waarvan ons niet altijd duidelijk is wat ze voorstaan. Hoe de mensen verder met elkaar omgaan is niet helemaal duidelijk, al horen we op de radio toch wel over sektarisch geweld.

De laatste dag in Belfast brachten we nog een bezoek aan de Crumlin Road Gaol, een beruchte gevangenis die tot 1996 open is geweest. Indrukwekkende rondleiding (in de executiekamer, waar de galg en de zich openende vloer nog te zien waren, viel nog iemand flauw), maar ook een prachtig gebouw. Met een onderaardse gang die van het Gerechtshof aan de overkant regelrecht naar de gevangenis leidde.

Na het bezoek aan het gevang hadden we behoefte aan wat meer stichtelijks, en bekeken een aantal kerken. De St. Peter's cathedral, ontworpen door een priester die in een vorig leven architect was, bleek veel mooier dan de Belfast of St. Anne's cathedral hartje stad, en St. Malachy's was "a real gem".





Inmiddels zijn we dus aangekomen in Bangor, onze eindbestemming van dit jaar. Eerst op de fiets de omgeving verkend, zowel naar het zuid-oosten, langs de Ierse Zee, als naar het zuiden, richting Strangford Lough (waar vorige week al die zeilbootjes omgeslagen zijn). De afgelopen twee dagen kregen we gelijk een storm voor de kiezen, en we konden dus gelijk ondervinden hoe het hier dan is. We blijken in Bangor marina prima te liggen, geen al te heftige bewegingen van de boot, geen deining, en vooral, geen zand zoals in IJmuiden.

We hebben zo'n 1225 zeemijlen gevaren in 3 maanden tijd, en misschien nog wel meer (land)mijlen gefietst. Maar dat hebben we niet kunnen meten. Nu poetsen en de boot winterklaar maken, en donderdag met het vliegtuig naar huis.

Wordt (volgend jaar) vervolgd.

Evelyntje

Vandaag geen reisberichten, al zijn we van Belfast naar Bangor gevaren, en dus nu op de plek waar de boot de winter zal doorbrengen, want er zijn belangrijker dingen te melden.

Vanochtend is namelijk Evelyntje geboren, de dochter van Michiel en Tamara. 'T is een beetje een voor d'r beurtje, want ze had nog zo'n 2 weekjes te gaan, maar ze was er helemaal klaar voor, en kon niet langer wachten.

Lief, hè!
Haar mama en papa, en natuurlijk ook haar oma en (stief)opa zijn hardstikke blij!!!!

Stranraer - Carrickfergus - Belfast

Vanuit Stranraer fietsten we naar Portpatrick, een pittoreske, oude haven tussen steile kliffen aan de zuidwestkust van Schotland. Vroeger een belangrijke visserij- en veerhaven, maar nu vooral een vakantiebestemming. Voor de kust liggen enorm veel scheepswrakken, zoals dat van de veerboot Princess Victoria die daar in 1953 verging. Een gevaarlijk stukje kust dus met overal rotsen, en een minuscule haveningang.

Terug fietsend over de Southern Upland Way (eigenlijk een wandelpad) begon het te regenen, en niet zo zuinig ook. Toch maar gewoon doorgefietst, want wat moet je anders? Afijn, natter kun je niet worden. De dagen daarna bleven we in de buurt met een bezoek aan Castle Kennedy Gardens, en Stranraer Castle.

Ondanks de voorspelling van tegenwind maandag het North Channel overgestoken. Achteraf een goede keus, want het was uitstekend (zeil)weer. In Noord-Ierland lagen we eerst in Carrickfergus aan de noordkant van Belfast Lough. Bij aankomst bleek er van alles te doen, vanwege de herdenking van het begin van de eerste wereldoorlog. Ook de mogelijkheid om Carrickfergus Castle te bezoeken, een imposant Normandisch kasteel uit de 12e eeuw met een roemrucht militair verleden.

In Belfast liggen we in het Titanic Quarter, op de plek waar de Titanic is gebouwd. Hier is de Titanic Experience, in een iconisch gebouw. Vrijdag gingen we er heen. Het verhaal begint in Booming Belfast uit het begin van de 20e eeuw, met linnen- whisky- en tabaksindustrie, en natuurlijk scheepswerven, zoals die van Harland and Wolff waar de Titanic is gebouwd. En eindigt met het vinden van het wrak van de Titanic in 1985. Het was enorm indrukwekkend, en werkelijk prachtig vormgegeven.

Belfast zelf is niet al te groot, en behoorlijk rustig qua verkeer. Een afwisseling van indrukwekkende gebouwen van rond de eeuwwisseling en lelijke er tussen gepropte gebouwen uit de vijftiger jaren. Historische pubs, en ook mooi industrieel erfgoed zoals een oude gasfabriek, en oude linnenfabrieken. In de Botanic Garden het Palm House uit 1840, gemaakt van gietijzer en glas. Een van de eerste gebouwen van dit type in de wereld.