Ria de Arousa (1)

We zeilen door het Canal de Basoñas in de ria de Muros, langs Corrubedo en door het Canal de Sagres (alweer). Overal rotspartijen en ondieptes, dus je moet deze vaarroutes braaf volgen. In Santa Eugenia de Ribeira (Santa Uxia in het Galicisch), gaan we lekker comfortabel in de marina liggen. Tijd om schoon te maken, water te vullen enz. Prima haven, en voor deze omgeving goedkoop (€25 per nacht voor onze lengte). Vervolgens boodschappen en de was doen, en dan fietsen we onze favoriete fietsroute naar Aquiño. Over vlonders en langs strandjes naar de plek waar een soort dam met onderdoorgangen goed zicht biedt op de het Isla Vionta, het Isla de Sálvora én het Canal de Sagres. Ditmaal vanaf de kant. 

kust bij Aquiño

Eén dag later brengt een wandeling die eerst langs het strand van Ribeira loopt ons de binnenlanden in, tot aan de Ermida (kerkje/kapelletje) van Santo Alberto des Artes. Prachtige uitzichten rondom.

strand bij Santa Eugenia de Ribeira

We laten het comfort achter ons en gooien het anker uit bij Punta Caballo, op het Isla de Arousa. Er is een flink verschil in waterstand tussen hoog en laag water, dus je moet goed uitzoeken waar je de bijboot kunt achterlaten. Bij hoog water blijft er van het strandje namelijk niks over. De hele operatie (bijboot klaarmaken, electrische motor erop, fietsjes, tassen en schoenen inladen, laarzen aantrekken, bijboot op het strand trekken, en de hele zooi weer uitladen kost ons al gauw een uurtje. Maar het is een fantastisch plekje. 

Punta Caballo op Isla de Arousa

Over vlonders en door het stadje fietsen we eerst naar Porto do Xufre, en spreken met Nito, de eigenaar, over een eventueel verblijf op de kant. Hij laat ons van alles zien, en het ziet er prima uit, maar we moeten even alles op een rijtje zetten. 

Als we het eiland affietsen over de brug van 3 km. zien we in het water en op de droge gedeeltes een enorm aantal schelpdiervissers, en één ambtenaar die de boel in de gaten houdt. Het is springtij namelijk, en één van de manieren om "almejas" (de naam voor allerlei soorten tweekleppigen zoals kokkels, venusschelpen enz.) te verzamelen is ze bij eb uit de bodem te plukken. Wordt veel door vrouwen gedaan. 

 

Een andere manier is om met een soort schepnet aan een lange buigzame stok de grond open te schrapen en dan de schelpdieren uit het schepnet te vissen. Vaak worden we op een ankerplek omgeven door mannen in bootjes die zo vissen. Mosselen worden op zogenaamde bateas of viveiros gekweekt, Daar hangen ze aan lange draden die onder de geraamtes hangen. 

Via Vllanova en Villaxoan rijden we naar Villagarcia de Arousa. Op de terugweg worden we in Villanova aangesproken door drie Australische dames die hun herberg zoeken. Pelgrims uiteraard. Een dag later fietsen we weer over de brug naar Cambados. Via binnenweggetjes (met dank aan Komoot voor de leuke routes) langs een aantal wijngaarden waar de albariñodruif wordt geteelt.  Cambados is namelijk de hoofdstad van de albariño. Heerlijke, fruitige wijn. We waren al een aantal keren in dit stadje, maar ontdekken toch nog een aantal wijkjes waar we niet eerder waren.

in de binnenlanden

Het is maar een klein eindje varen naar Cabo de Cruz. Een moderne, rustige marina. De wind fluit ons weer om de oren, en het is twee dagen redelijk fris. In Boiro lunchen we net als vorig jaar in A batea de Juan. Een echte vistent, en ontzettend gezellig op zaterdag. Vooral de pulpo (inktvis) is er heerlijk.

Als je hier de binnenlanden doorfietst kom je op geweldige plekjes. Zoals hier in Abanqueiro, een dorpje in de buurt van Cabo de Cruz:

Op het eind van de rit moeten we ons wel met onze fietsjes over een heel smal paadje worstelen  dat vlak langs de kust loopt.

Dan boeken we via Islas Atlanticas twee overnachtigen bij het Isla de Cortegada. Maakt deel uit van het Nationale park, dus je hebt een ankervergunning nodig.  Het eiland is begin 20e eeuw cadeau gegeven aan Alphonso XIII, maar die is er maar één keer geweest. De projectontwikkelaar die het eiland in 1978 wilde kopen heeft men tegen kunnen houden, en uiteindelijk is het deel geworden van het Nationale park van de Islas Atlanticas. en nu dus eigendom van de regionale regering van Galicia.

Op het eiland worden we opgevangen door de parkwachter. Er is dan ook verder niemand vanmiddag. We krijgen uitleg, en een folder mee. De rondwandeling is erg leuk. Geen spectaculaire natuur, maar lekker ruig, en mooie uitzichten. Ook staan er de ruines van een kapel, en van een oud sanatorium. Hier werden ooit pestlijders opgevangen. Op onze rondwandeling zien we twee keer jonge wilde zwijntjes. Ze hebben de strepen nog op de rug.

Een dag later leggen we de bijboot in de vissershaven van Carril, en lopen langs de boulevard naar Villagarcia de Arousa. Ook wel eens leuk om op deze manier de stad binnen te komen. De terugweg met de bijboot is lastig. Het is een eind varen, er staat flinke wind (en golven) tegen, en we worden redelijk nat. Gelukkig hebben we hier op voorgesorteerd, en de regenjassen in de boot gelegd.

Een tochtje van 7 mijl brengt ons naar Pobra de Caramiñal. Het gaat weer stevig waaien vanuit het zuiden, en dan heb je niet zo veel te kiezen aan beschutte ankerplekken. Hierover later meer.

Ria de Muros y Noia

Zomers is het weer in dit deel van Spanje in wezen heerlijk. Ok, er drijven wel eens wat wolkenvelden binnen, het kan zo nu en dan flink regenen, en de wind - vooral de noordenwind - kan flink uitpakken, maar het fijne is dat de basistemperatuur vrij constant is (zo ergens rond de 20 graden). Bij regen koelt het dus niet vreselijk af, en als de zon schijnt maakt die het warm. Dus 's ochtends en 's avonds is het heerlijk fris, en overdag blijft de lucht vrij koel aanvoelen. Dat maakt dat je ook allerlei inspannende activiteiten kunt ontplooien. 

Op vrijdag 23 juni  vertrekken we uit Corcubión richting Ria de Muros y Noia. Het waait lekker uit het noorden, maar als we de ria binnenvaren houdt de wind ermee op. We ankeren in A Muradada, de ankerbaai boven de marina van Muros. De bodem bestaat uit modder met wier, en de holding is er dus niet optimaal. Vanwege de voorspellingen voor de week erop - iedere dag héél veel wind uit het noorden - verkassen we naar het piepkleine ankerbaaitje ten zuiden van de marina.

In feite de oude vissershaven. Helaas, het anker houdt niet goed, we botsen tegen de kademuur, en maken daar maar vast. Op pad voor de noodzakelijke boodschappen, maar het blijkt San Juan/St Jan, en dat is hier een feestdag, dus alles is dicht. 's Middags wordt ons vriendelijk verzocht los te maken, want daar aanleggen mag niet. Dan maar naar de noordoost kant van de ensenada, voor het eilandje San Antón, bij een oude salgador (waar vis ingezouten en geconserveerd werd), onder een steile helling. Volgens de berichten houdt het anker hier beter en lig je goed beschut tegen noordenwinden. Maar op deze manier krijg je de dag wel om natuurlijk.

San Antón met tegenlicht

oude salgador

Maar we liggen heel leuk, en vermaken ons prima met een wandeling langs de Camino de Santiago naar de Ria de Bornalle, de dag erna een fietstocht langs het strand van San Francisco (waar we in 2019 ankerden) naar de Faro de Louro, en tenslotte een wandeling door Muros zelf. Het stadje heeft smalle straatjes, een heleboel steile trappen, vele pleintjes, een stuk of vijf kerken of capilla's. Het is er heel gezellig. 

Wel zien we dinsdags dat de gevreesde kermisattracties opgebouwd worden. Het blijkt inderdaad de opmaat voor een fiësta, dat van San Pedro, de heilige naar wie de parochiekerk is vernoemd. Dat betekent meestal feest en lawaai tot diep in de nacht. Nu waren we toch al van plan door te zeilen naar de Ria de Esteiro, hier niet heel ver vandaan, dus dat komt goed uit.

Esteiro blijkt prachtig, en superrustig. Eén dag later ankert er alleen een boot uit Basel. Aan de ene kant kijk je op het strand en het stadje, aan de andere kant kijk je diep de ria in. De bijboot kunnen we vastmaken aan een hellend vlak. Regelmatig komt 's avonds de lokale roeiclub (14 man plus stuurman of -vrouw) langsracen.

Langs gele weggetjes fietsen we de bergen in. De ene dag komen we uit in A Silvosa, de andere bij een windmolenpark met prachtige uitzichten.

uitzicht op Ria de Muros y Noia

A Silvosa is een gehucht van een huis of tien. De weg houdt hier op, dus er komt buiten de lokale bevolking niemand. We lopen nog een eind de bergen in, en rapen op de terugweg heerlijke sinasappels. Als we onze boterhammen zitten op te eten, krijgen we bezoek van één van de inwoonsters. Ze vindt deze plek geweldig, zo rustig, zo natuurlijk, gratis water en hout, en uiteraard groente en fruit van het eigen land. Ze troont ons mee naar haar boomgaard, en we krijgen citroenen, limoenen en (Mexicaanse) sinasappels (redelijk zuur) mee. 

wandeling de hoogte in

Dan gaan we deze Ria verlaten, en zetten koers naar de Ria de Arousa. Dat is zo'n 30 mijl varen, weer langs Corrubedo en door het Canal de Sagres. We maken vast in de marina van Santa Eugenia de Ribeira (Santa Uxia in het Galicisisch. Tijd om de watertank te vullen, en wat schoonmaakwerkzaamheden te doen. In deze Ria zullen we wel een poosje blijven, want het is hier prachtig, en er is veel te beleven. Hierover later meer.

De baai van Finisterre

10 juni: Met een rif zeilen we de Ria de Vigo uit, dan op een ruimere koers achter het eiland Ons langs de Ria de Arousa in. Langs het Isla Rhua met de kerk erop tot Pobra de Caraminal waar we het anker uitgooien.

De volgende dag gaan we door het Canal de Sagres naar buiten. Dat blijft spannend. Op zich is het kanaal vanaf deze kant goed gemarkeerd, maar je hebt toch het gevoel dat vlakbij de rotsen oprijzen.

We passeren de vuurtoren van Corrubedo, en zeilen dan de baai van Finisterre in.

vuurtoren van Corrubedo

In de vissershaven blijkt een steiger te zijn waar je gratis kunt liggen. Verder geen faciliteiten, alleen water.

In het dorp uiteraard een heleboel pelgrims. Als we naar de vuurtoren lopen waar Finis Terrae echt is (al is het niet het meest westelijke punt van Spanje), is het megadruk, ook met schoolklassen, auto's en bussen. Toch is het een bijzondere plek. 

Terug lopen we veel leuker door de binnenlanden, en komen geen mens meer tegen.

Een prachtige, maar zware fietstocht brengt ons langs het praia de Rostro naar Lires, waar de rivier met de zelfde naam in zee uitkomt. Een dag later langs het praia de Langosteira naar Concurbión waar we de volgende dag naar toe verkassen.

duintjes bij praia de Rostro

praia de Lires, en de Rio Lires

de baai van Finisterre, met rechts (het rode driehoekje onze ankerplek in Corcurbión,

Concurbión is een authentiek dorpje met zowel grote landhuizen -met de typisch Galicische veranda's- als kleine visserswoningen. We zijn de enige zeilboot, en het is er allemaal superrustig. We maken twee mooie wandelingen. Opvallend is de enorme verscheidenheid aan bloemetjes in alle kleuren van de regenboog: monnikskap, slangenkruid, kaasjeskruid, kogelbloemen, klokjesbloemen, kamperfoelie, wilde rozen, allerlei soorten heide, anjelieren, gevlekt zonneroosje, enz. enz. In de duintjes achter het praia de Rostro zagen we zelfs bloeiend vlas. 

Zondag en maandag komt het met bakken uit de hemel, en kunnen we alleen 's middags even op pad. Met harde zuidenwind is het ook lastig om met de bijboot terug aan boord te komen. Als het dinsdag weer droog is geworden, fietsen we langs Cee, in het lochhead, naar de oostkant van de baai. Daar ligt Ézaro, met zijn watervallen. Vanaf het strand sla je links een weg in, en opeens bevindt je je in een compleet andere wereld: een rivier, rotsblokken en zicht op de Monte Pindo. De watervallen komen vrijwel in zee uit, en dat schijnt heel bijzonder te zijn. 

Steil omhoog lopen we nog naar het Mirador de Ézaro. Hellingen van rond de 17%, maar ook van 30%. Hier eindigt regelmatig de Vuelta. In 2012, staat op een paaltje, eindigden hier Rodriguez, Contador en Valverde als nummer 1, 2 en 3.

Ook vanuit Corcurbión fietsen we naar Lires. Helemaal door de binnenlanden. Aan de reacties van mensen die hier wonen merk je dat hier nooit iemand komt. 

Als je vanuit Lires de Camino de Santiago volgt kom je bij de oude brug over de Rio Pedro. Hier liggen nog oude, Romeinse stepping stones.

Het plan is om de volgende dag naar de eerste van de Rias Baixas, de Ria de Muros te zeilen. 

Wordt vervolgd.

Start zomer 2023

Zaterdag 13 mei reizen we weer af richting Vigo. Na ruim 1400 km is de eerste stop in La Puebla de Arganzón. Een erg leuk plaatsje, vlak bij de snelweg. Een prima kamer mét keukentje in een historisch gebouw. Zondag arriveren we in de middag in ons tweede "huis". Alles ziet er goed uit, maar er is genoeg te doen voor we kunnen vertrekken.

De lift-out staat voor vrijdag laat in de middag gepland. De romp ziet er goed uit, maar de schroef en de tunnel van de boegschroef zitten vol zeepokken, mossels e.d. Geen wonder dat het onderste deel het begeven heeft! Het is ruim twee dagen hard werken om de nieuwe onderkant van de boegschroef gemonteerd te krijgen, de schroef schoon te schuren, én om het onderwaterschip in de antifouling te zetten. Maandagmorgen vroeg gaan we namelijk weer terug het water in. Daarom blijft de kraan staan.

Het valt ons op dat er nogal wat boten die ooit aan de Volvo Ocean Race meegedaan hebben hier op de kant gaan. Nu hebben ze hier ook een bok die geschikt is voor de enorm diep stekende kiel van deze boten. 

Terug in het water gaan de zeilen en schoten erop. We maken een proeftochtje op een relatief rustige dag om te kijken of alles naar behoren werkt. Het waait hier namelijk al de hele tijd royaal uit het noorden. Alles lijkt te werken, maar we willen wel nog wat aan de schoten doen.

Eén van de grotere klussen is het maken van een wateraansluitpunt buiten in één van de kastjes. Afgelopen jaar hebben we namelijk na het zwemmen altijd buiten gedoucht, maar om het water achter in de kuip te krijgen moesten we nogal wat toeren uithalen. Om het aansluitpunt te maken moet de hele achterkajuit ontruimd worden. Een goede aanleiding om alle spullen die daar liggen uit te zoeken en op te ruimen! Lei moet zich wel in allerlei bochten wringen om het voor elkaar te krijgen, maar het resultaat mag er zijn!

Omdat aan de genua en stormfok nogal zware schoten zitten die het zeil naar beneden trekken, vooral als ze buitenom gevoerd worden, experimenteren we met allerlei lichtere lijnen die we nog aan boord hebben. Er moet sowieso een stuk af. Na het afbranden moet er een takeling op komen om het uiteinde af te werken. Genoeg instructieboeken aan boord, dus Lei klaart het klusje.

Zondagnacht horen we een jacht binnenlopen. Het blijkt de Silver Tip te zijn. Een jacht van het wat luxere soort, 34 meter lang, complete bemanning erop. Kun je charteren. Kost slechts zo'n slordige 45.000 euro. Per week welteverstaan.

Na twee weken prachtig weer met harde noordenwind draait de wind naar het west/zuidwesten. Dat betekent de aanvoer van meer wolken, soms mist, en ook wat regen. Maar die valt meestal 's nachts. Niettemin maken we een aantal heerlijke zeiltochten op de Ria de Vigo. Met stevige wind kruisen we op richting westen. Dan hebben we dat ook weer eens geoefend. Maar we zijn niet heel blij met hoe het grootzeil erbij staat. Na het nog eens nalezen van de handleiding van de Leisure Furl (giek waarom het grootzeil opgedraaid wordt), grootzeil naar beneden halen, lijntjes waarmee dat vast zit opnieuw bevestigen, inspectie van de mast en de schijven bovenin en het smeren van alles ziet het er bij de volgende proeftocht heel wat beter uit. En zo zijn we weer een paar dagen verder. Na nog wat kleine reparaties gaan we toch maar eens wat uitgebreidere fietstochten maken. Vanuit Vila Nova de Cerveira langs de Rio Minho naar Seixas. Een heel interessant plaatsje, dat vroeger vast belangrijk is geweest voor de visvangst. Prachtig zicht op de monding van de Minho.

Een dag later fietsen we over het Senda da Auga, hoog boven de ria, naar Redondela. Dit pad is tevens de Camino de Santiago, dus onderweg komen we heel wat pelgrims tegen. En ook ons wordt regelmatig "bon camino" gewenst. Het is warm, dat zijn we niet meer gewend. Voor het eind van de week staan (onweers)buien en harde wind op het programma, maar ook dat valt allemaal weer reuze mee. Al vallen er inderdaad wel wat pittige buien.

Zaterdag 10 juni gaan we de haven voor langere tijd verlaten. Het eerste doel is Finisterre, misschien met een tussenstop voor Isla da Sálvora.