(Backup) Activiteitenlogboek!

Wie denkt dat een zeilvakantie een uitrustvakantie is heeft het helemaal mis. Het zeilen zelf is vaak tamelijk enerverend, en als je dan ook nog, zoals wij, zonodig het hele achterland per fiets of te voet moet verkennen, dan snap je dat we 's avonds best wel moe zijn. Maar het is allemaal wel heel erg de moeite waard, meestal. 
I
Zo fietsen we dus vanuit Ribeira een flink stuk naar het 'Complexo dunar de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán'. Om het bezoekerscentrum via binnendoorweggetjes te bereiken wordt een beroep gedaan op google maps. 

Ter plekke uitvoerige uitleg (in het Engels!) over mogelijke wandelroutes. We gaan naar de zoutwaterinlaat, een soort van Slufter. Veel zoutminnende planten en bloemen onderweg, waaronder zeekraal. Terug over het strand. Prachtig!

,

We wisten al dat ze in Spanje laat eten, maar als we 's avonds om 20.30 uur naar het clubhuis van de marina gaan, krijgen we te horen dat de keuken vanaf 22.00 uur open is. Pff. Wel lekkere tapas bij het biertje, maar 22.00 uur is ons te laat. Uiteindelijk meldt de ober dat we om 21.00 uur wat kunnen krijgen. Heerlijk, trouwens, ook de wijn, een albariño uit het grensgebied tussen Spanje en Portugal.

De volgende dag gaan we een stuk noordelijker voor anker, bij Escarabote. Fietsen en tassen aan land brengen met de bijboot is een hele klus. Zeker als je na 1 uur fietsen, en 2 uur teruglopen vanwege een lekke band (of liever: een lek ventiel) de hele onderneming weer moet herhalen. 

We verkassen dus naar de marina van Cabo de Cruz, op een half uurtje varen. Een soort van schiereiland dat uitsteekt in de ria. Daar heb je de fietsen zo aan land. Er loopt een mooi 'sendiero azul', een blauwe (loop)route langs de kust. Voor het overgrote deel ook te fietsen. Leuk, en langs superrustige weggetjes. Onderweg een mooi wrak. Op het meest noordelijke punt de 'igrexa de san christovo'. Die moeten we zien natuurlijk. Is nog heel leuk ook. 

De ria is weer helemaal ingesteld op de visserij, vooral op de kweek en oogst van schelpdieren. Overal 'viveros' of  'bateas', platforms in het water waar mosselen gekweekt worden, kleine bootjes met duikers, en op de stranden bij laagwater mensen die met schoffels en harken de schelpdieren onder het zand vandaan halen.

We verlaten Cabo de Cruz, het is warm en benauwd, en landen 7 mijl verder in Vilagarcia de Arousa. Onweer, wat regen, en de dag erna grijs, maar droog. Volgens de pilot is Vilagarcia 'an unappealing town', maar de 'ruta historica' leert dat dat best meevalt. Het oude gedeelte met het Pazo de Vista Alegre uit de 16e eeuw (een pazo is een soort grote stenen villa, er zijn er een heleboel van hier), het tegenoverliggende dominikaner klooster en het Castro de Alobre is heel erg de moeite waard. Overigens zie je her en der ook nogal wat vergane glorie.

Van hier uit kunnen we met de trein naar het historisch interessante Padrón, dus dat wordt de volgende activiteit.

(Backup) Weer op pad

Volgens de boekjes heeft Pontevedra, de hoofdstad van de gelijknamige provincie, een oud centrum. We gaan erheen, en zijn toch enorm verrast door de omvang van het oude, monumentale deel. Overal nauwe straatjes die uitkomen op grote en kleinere gezellige pleinen. Hele aparte kerken, de ruines van een gotische kerk, grote gebouwen uit de negentiende eeuw, en overal prachtige bomen. In de Iglesia de la Virgen de la Peregrina komen pelgrims op weg naar Santiago een stempel halen. Het was wel koud, trouwens, niet meer dan zo'n 15 graden.

Overigens is er hier iets raars met de feestdagen. Vorige week gingen we op Hemelvaartsdag naar A Guarda, in de veronderstelling dat het een zondag was. Zou je toch verwachten in het katholieke Spanje. Maar we zien mensen aan het werk, winkels open en het normale doordeweekse verkeer. Hoe zit dat? Thuisgekomen maar eens internet geraadpleegd. Inderdaad, geen katholieke feestdag in Spanje. Net zo min als Pinksteren. Mogelijke verklaring: in Spanje heeft men meer op met Maria dan met Christus. Zo is Maria Hemelvaart in augustus wel een vrije dag. Het is maar dat je het weet. 

Overigens is het hier qua toeristen nog tamelijk uitgestorven. Ook op het water weinig drukte, hooguit wat dagzeilers in de weekeinden. 

Het eerste echte zeiltochtje naar Portonovo in de ria de Pontevedra is gelijk behoorlijk pittig. Aan de wind zeilend in vlagen tot minstens 26 knopen reven we uiteindelijk ook de genua. Op de ria, waar de golven weg zijn, kan ie weer helemaal uit. Onderweg een school dolfijnen, met een aantal hele grote exemplaren. Blijft een fantastisch gezicht. Overigens is het weer wel inmiddels fantastisch (los van de wind dan). In Portonovo maken we twee leuke fietstochten langs het water. Het vlakbij gelegen Sanxenxo staat bekend als de beste badplaats van Galicia.

De dag erna varen we weer door naar Santa Uxia de Ribeira in de Ria de Arousa. Hoe meer we naar het noorden varen hoe meer wind we krijgen. Grootzeil reven, genua reven, nog meer genua reven en nog steeds varen we meer dan 8 knopen en is het nogal aan de ruige kant. Uiteindelijk op de motor en de stormfok pal tegen de wind de ria in. In Ribeira moeten we een ankerlijn oppakken en met de kop naar de steiger afmeren. Wel altijd hulp van marinero's in Spanje. Maar we liggen met de kuip pal in de wind, en draaien de boot later toch maar zelf om. Zo blijf je lekker bezig!

Overal langs de ria vindt je 'paseos maritimos', wandel- en fietspaden van hout vlak langs het water. Heel leuk fietsen dus. De ria zelf ligt vol met grillig gevormde rotspartijen. We wandelen naar een archeologisch park, en vandaar naar de Piedra de Rana (kikvorssteen), waar je zicht hebt op het nationaal park van Corrubedo, met duinen, moerassen, een zoet- en een zoutwatermeer. Iets hoger ligt het Castro de Cidá, de resten van een nederzetting van zo'n 2500 jaar oud. Morgen maar eens dat park bezoeken, ziet er vanuit de verte prachtig uit!

Terug in Vigo

Al weer twee weken in Vigo, na zo'n 2000 km. gereden te hebben. In de eerste week gaat de boot op de kant. Vooral de schroef, het roer en de onderkant van de kiel zien er smerig uit. Maar met een stevige waterstraal spuit de marinero de boel er in één keer af. Met een grote roller zit de antifouling er zo op. Frist lekker op!

  

De tijd gaat op aan installatiewerk (o.a. centrifuge, elektrische kookplaat, compressor) een complete opruimactie, het schoonmaken van de watertank en van alle groen uitgeslagen lijnen, het opblazen van de bijboot, het aanbrengen van de zeilen, en nog veel meer. Een rondje proefzeilen wijst uit dat de rolreef van het voorzeil erg moeizaam gaat. Eigenlijk is dat al langer zo. Overleg met de leverancier. Lager waarschijnlijk kapot. We kunnen er nu wel mee zeilen, maar in juni zal ie naar Frankrijk moeten worden opgestuurd.

Natuurlijk is er ook tijd voor ontspanning. Lekker fietsen naar het Samilstrand, een wandeling naar O Calvario (een hooggelegen voetgangersgebied in de stad), en een dagje met de auto naar A Guarda. De kustweg is schitterend met links de groene heuvels en rechts de woest schuimende zee. Onderweg het klooster van Oia, boven A Guarda het Castro San Tegra, met resten van een 2000 jaar oude nederzetting waar zo´n 3000 tot 5000 mensen hebben gewoond. Prachtig uitzicht op de Rio Minho, de grensrivier tussen Spanje en Portugal.

Prachtige dagen met blauwe luchten worden afgewisseld door dagen met bewolking en af en toe wat regen. De temperatuur is nog niet al te hoog, maar in de zon is het al gauw heerlijk. De natuur is op zijn mooist, met overal fris groen en uitbundige bloemenpracht.

De bedoeling is om binnen een paar dagen te vertrekken naar de ria de Arousa, twee ria's noordelijker. Dat is de grootste, en ook de meest natuurlijke van de Rias Baixas, met veel havens en mooie ankerplekjes.

Ria de Vigo

We hadden al wat havens aangeschreven die in aanmerking zouden komen als winterligplaats. Maar het is natuurlijk heel lastig dat van een afstandje te beoordelen: veel havens blijken absuluut niet beschut genoeg, liggen te ver van een vliegveld, of zijn gewoon hardstikke duur. Op de gok hadden we Punta Lagoa, net boven Vigo, aangeschreven, een ook antwoord gekregen. Nu blijkt dit net een haven te zijn die Peter Hayden zeer kan aanbevelen. We besluiten dus vanuit Portosin direct naar de Ria de Vigo te varen om afspraken te maken, en van daaruit nog wat plekken te bezoeken. De ria’s boven Vigo bewaren we dan voor een andere keer.

vertrek uit Portosin

Islas Ciés in zicht

De 55 mijl die we moeten varen zijn prachtig: mooie kusten, inhammen, eilanden. Zoals overal elders zie je wat boten, maar druk is het nooit. De Spanjaarden zelf hebben in het algemeen niet heel grote schepen, waarschijnlijk omdat pleziervaartuigen hier als bezit beschouwd wordt. Bovendien moet de boot om de twee jaar gekeurd worden. Vandaar zie je hier veel "faux belges", "faux norvégiens", "faux néerlandais" enz.

voor anker in de Ensenada de San Simón

De marina van Punta Lagoa blijkt uitstekend qua ligging en constructie, al zijn de voorzieningen matig. Ook vragen ze niet de hoofdprijs, zoals in veel andere havens. We maken afspraken, brengen al een bezoekje aan Vigo, en varen onder de hoge brug door naar de Ensenada de San Simón, waar we vier dagen heerlijk rustig ankeren. Op maandagmorgen ligt opeens de hele noordkant van de baai, die erg ondiep is, vol kleine bootjes. Met een soort hark schrapen ze mosselen van de bodem. Aan de kant (het is laagwater) stikt het van de mensen die hetzelfde doen met een klein harkje. Als we weer vertrekken varen we dwars door de mosselfarms (“viveiros”) heen die hier overal liggen. Ze zijn namelijk recht naar beneden aan de bodem verankerd.

wandelend rond de Ensenada de San Simón

appeltjes plukken onderweg

mosselen verzamelen

De haven van Moaña is prima, en spotgoedkoop. De havengelden hier lopen nogal uiteen: in Davila Sport, net onder Vigo, betaal je waarschijnlijk voor onze boot iets van 80 euro, hier is het 16,27!! Op de fiets naar Cangas, een erg leuk, oud vissersdorp met smalle, kronkelende straatjes. Vervolgens ankeren we een aantal dagen aan de zuidkant van de ria. Je ligt midden in de natuur, met het strand voor de deur. Langs vuurtorens, kleine strandjes  en kliffen kun je prachtig wandelen. Op de Monte Facho opgravingen uit de Romeinse tijd.
Met de bijboot naar de kant (of liever gezegd: van de kant) is niet altijd eenvoudig: de eerste keer komen we niet goed door de branding, en zijn we zeiknat. Is weer een leermomentje: later gaat het beter.

Cangas

oude visserswoningen in Cangas

Praia de Melide

Monte Facho

zilte klaproos?

Ook in Cangas ankeren we voor het strand, om vandaar te vertrekken naar de Islas Ciés, in de monding van de ria de Vigo, en een nationaal park. We hebben een ankervergunning voor drie dagen. Het Praia de Rodas hier heeft de naam het mooiste strand van de wereld!! te zijn (beetje overdreven natuurlijk). We lopen alle routes die er op het eiland zijn. Naar vuurtorens (3), uitzichtpunten, kiezelstranden en bijzondere rotspartijen. Je ziet er veel geërodeerde rotsen.

boven bij Faro Ciés

overtrekkende wolk

rots met gat

Van de eilanden terug naar Moaña. En dan is het nog maar 1,5 mijl naar de overkant, naar Punta Lagoa, waar we de boot voor de winter laten liggen. Zes dagen de tijd om alles in orde te maken, en tussendoor nog een bezoekje aan Vigo te brengen. Woensdag vliegen we terug naar huis.

Van La Coruña naar het zuiden

vertrek uit La Coruña

Van La Coruña naar Camariñas is het rustig zeilen. De Code Zero gaat op, we lopen 7 knopen. En dan opeens een enorme, lang aanhoudende windvlaag. De stuurautomaat begint te piepen, we loeven gigantisch op, lopen uit het roer en het voorzeil begint water te scheppen. Zie nou die lap zeil maar weer eens weg te krijgen. Da’s hard werken!! Soms is zeilen topsport -;)

aanloop Camariñas

Het haventje van Camariñas is leuk, maar aan de kleine kant. Onze Amerikaanse buurman (uit Argentinië) ligt op de kop van de steiger. Wij steken met het halve schip de haven in. Het waait nogal deze dagen, vanuit het noord-oosten, en het probleem met de ria’s is dan dat de wind, blazend  door de dalen, een tunneleffect krijgt en veel harder is dan op open zee. ’s Avonds liggen we heen en weer te dansen in 7 à 8 Bft. Later merken we dat het hier vaak zo gaat: ’s morgens nauwelijks wind, ’s middags begint het te waaien, en tegen de avond is er meestal royaal wind.

In Camariñas gaan we fietsen door de binnenlanden, met het kaartje dat we van de havenmeester krijgen, en worden enorm verrast door het prachtige landschap. Boven op de berg een enorm windmolenpark, maar ook grillig gevormde rotsen waarin vaak (dieren)figuren te herkennen zijn. Beneden verlaten stranden, azuurblauwe zee, en zelfs een heus duin. En zicht op de vuurtoren Faro Vilan. De dag erna komen we ook nog in Ponte do Porto, met een oude brug, een kasteel, een oude molen en een kapel. Er is een complete houten promenade omheen gebouwd, maar zo te zien komen er weinig toeristen.

Faro Vilan

Olifantje!

strand met een heus duin

monding ria de Camariñas

timpaan kapel Ponte do Porto

Het haventje van Camariñas heeft een clubgebouw met restaurant, waar het altijd druk is. We krijgen eerst een tapa en eten er een heerlijke paëlla al mariscos (met zeeschelpdieren).

niet zo maar een tapa

 paëlla al mariscos

ook niet te versmaden: eigengemaakte pimientos del patron

En dan weer op pad, naar de eerste ria van de zogenaamde Rias Baixas of Bajas (die in het noorden heten de Rias Altas), de Ria de Muros y Noya. We zeilen langs Cabo Finisterre, een enorme steenklomp, die beschouwd wordt  als het einde van de antieke wereld. Veel pelgrims naar Santiago de Compostelle gaan hier nog naar toe, als echt eindpunt van hun pelgrimage.

Cabo Finisterre of Fisterra

Portosin  ligt aan de noordoever van de ria de Muros, en is vooral een badplaats. De marina is prima, maar voor de supermarkt moeten we een steile heuvel op. Om te ontdekken dat ie dicht is vanwege het zoveelste fiësta, dit keer dat van San Roque. We verkennen de omgeving weer met de fiets, en doen ook voor de verandering een wandeling de binnenlanden in. Zo kom je in kleine gehuchtjes, en zie je hoe de mensen hier leven.

overal graanschuurtjes op paddestoelenpalen

en overal zonnewijzers

onderweg meloen!

In de haven komen we toevallig Peter Hayden tegen. We “kennen” hem van een artikel in Yachting Monthly, en van de rally die hij net mede heeft georganiseerd voor leden van de Ireland Cruising Club. Hij zeilt al jaren in dit gebied, en kan ons prima adviseren over geschikte havens om de boot voor de winter neer te leggen. Daarover later meer.

Naar de ria's

Gijón ligt in de autonome provincie Asturië. Het is een grote stad die tijdens de Spaanse burgeroorlog voor een groot deel is verwoest en daarna opnieuw opgebouwd. Toch is er nog een oud stadsdeel, op het schiereiland waar we vlak bij liggen, en zijn er in de stad zelf ook nog veel opvallende, oudere gebouwen. We vonden het een ontzettend leuke stad, ruim opgezet, met gezellige pleintjes en mooie parken. In de haven lig je leuk, maar er is erg veel deining.

Plaza Begoña

Plaza Mayor in het oude deel van Gijon

sculptuur op Cerro de la Santa Catalina

Omdat er lokaal veel cider wordt geproduceerd (die overigens veel lekkerder is dan de Franse cider), zie je er veel sidreria’s annex restaurantjes. En ze houden er een opvallende manier van cider schenken op na: de ober houdt de fles hoog boven zijn hoofd in de rechterhand, het glas laag in de linkerhand. Hij staart in de verte, kijkt niet naar glas of fles, en begint te schenken. Een slok of twee in het glas dat je in de hand geduwd krijgt. Het is de bedoeling dat je dat in één keer opdrinkt, en als er nog wat in het glas zit kiep je dat weg (dat doen we natuurlijk niet). De ceremonie herhaalt zich. Zelf inschenken is uit den boze. We rekenen €2,80 af.

ciderflessensculptuur

Van Gijón via Cudillero - een stadje met gekleurde huizen in een steile kloof - en Luarca -een "olde worlde town", zoals de pilot zegt - naar de eerste ria van het noorden, Ribadeo. Een ria is niet heel veel anders dan een Schots "loch": de zee vormt in het land een inham die uitkomt op de monding van één of meerdere rivieren. Ribadeo ligt op de grens van Asturia en Galicia. In het stadje een paleisachtig gebouw met bijzondere, roodschitterende torens dat door een leerling van Gaudi is gebouwd.

Na een dagje rondfietsen varen we richting La Coruña (A Coruña in het Gallicisch). Dat is toch zo'n 80 mijl verder. We plannen een stop halverwege, omdat we de wind pal tegen hebben, maar denken dan toch aan verder varen. Alleen wordt het bij Cabo Ortegal wel erg hotsen en botsen. Bij kapen krijg je gemiddeld een Beaufort extra aan wind, en vervelende zeeën. We lopen Cariño binnen, waar we ankeren, en een dagje afwachten (in de regen).

's ochtends vroeg bij Cabo Ortegal

Dan eindelijk noordoosten wind, en een fijne tocht naar La Coruña. Daar kom je nogal wat mensen tegen die of net terug zijn van een verre reis (Kaap Verden, Caribisch gebied, Suriname), of aan het vertrekken zijn. Bij hen vergeleken is wat wij doen maar klein bier.

De stad heeft een prachtige boulevard, de Avenida Marina geheten, met rondom 19e eeuwse gebouwen met kleine raampjes (zo gebouwd om veel daglicht op te vangen) en arcades eronder. De oude stad heeft drie kerken en een klooster, intieme pleintjes en smalle straatjes. We hebben in het katholieke Spanje al heel wat kerken en kapelletjes gezien, vaak heel druk versierd van binnen en niet zelden vol tamelijk lelijke beelden. Van buiten en qua constructie meestal heel mooi. Op zondag is hier trouwens nog steeds alles dicht. 

Avenida Marin

Torre di Hercules

We fietsen o.a. naar Torre di Hercules, de oudste vuurtoren van Europa, van waar je heel mooi zicht hebt op de hele baai. Je kunt vanuit deze baai nog weer verschillende ria's in, maar dat bewaren we voor een volgende keer.Inmiddels zijn we al via Camariñas, de eerste ria van de Rias Baixas (die van La Coruña tot Vigo lopen) doorgevaren naar Portosin, in de ria do Muros y Portosin. Daarover later meer.

onderweg vanaf La Coruña

Wetens- en wederwaardigheden

- dageraad: het wordt hier veel en veel later licht dan bij ons. Rond 7 uur 's morgens mag je blij zijn als je een beetje licht ziet. Dat hangt natuurlijk samen met de lengte- en breedtegraad waarop wij ons nu bevinden. Die bepalen samen de lengte van de dag en het moment waarop het licht wordt. En inmiddels liggen we zo ongeveer op 43 graden, 44 minuten noord/7 graden 50 minuten west.

- bureaucratie (1):  in Spanje ben je bij elke nieuwe marina waar je aankomt een half uur kwijt met de papierwinkel. Je moet meenemen: papieren van de boot met o.a. naam en registratienummer, de verzekeringspapieren, je paspoorten. Alle gegevens moet je eerst zelf invullen op een formulier, de receptie doet dat nog eens opnieuw, alles wordt gekopieerd en overal komt een stempel op. 

En zowel in Spanje als in Frankrijk hebben we de douane aan boord gehad. Met vragen als: wat is de kleur van de boot? Heeft u radar? Wat is dat ding daar voor aan de mast? Enz. enz. Alles wordt met de hand ingevuld op daarvoor bestemde papieren. En nu is onze vraag: wat gebeurt daar mee? Zitten ze daar bij de douane dan alles weer over te tikken? En wat gebeurt er vervolgens met al die gegevens? Of is het gewoon om de mensen aan de gang te houden???

- bureaucratie (2): in Frankrijk kunnen ze er ook wat van. We maken het volgende mee: we willen met de trein van Lorient naar Vannes, en zijn ruim op tijd (30 minuten van te voren) op het station. Loketten, met een vrij forse rij ervoor. Twee beambten erachter. Veel reizigers hebben minstens tien minuten nodig, want zijn in het vooruit een ingewikkelde treinreis aan het regelen. De tijd gaat dringen. Lei doet (gelukkig) al onderzoek naar het perron. Een Franse dame achter ons krijgt het ook benauwd. Vraagt een van de lokettistes of er mensen zijn die een trein moeten halen. Ja dus!! Er gebeurt niets. Zinloze vraag. Ik ben aan de beurt. Moet minstens 10 vragen beantwoorden. Het duurt en duurt. Het treinkaartje is zo'n ouderwets grote die uit moet worden geprint. Ik krijg nog even omstandig uitgelegd waar het perron is, en dat de kaartjes gecomposteerd dienen te worden. We rennen naar het perron. De Franse dame achter ons gaat ook uit de rij. Op het perron blijkt een kaartautomaat te staan 😫. Maar.... die blijkt pas te gaan werken om 12 uur, op het moment dat de Franse beambte aan zijn/haar obligate middagpauze begint. Hoera voor de Franse spoorwegen. En Macron, doe er wat aan!!